Odosobnionym kierunkiem wykładni art. 49¹ pozostaje koncepcja zbiegu odpowiedzialności kontraktowej i deliktowej notariusza. M.K. Kolasiński wskazuje, że jeśli zakres odpowiedzialności i łatwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w obu reżimach przedstawiają się różnie, w zależności od konkretnego stanu faktycznego, należy osobom poszkodowanym pozostawić możliwość wyboru podstawy roszczenia.² Przemawiają za tym wyniki wykładni art. 49 pr. o not.³, który nie przesądza właściwości żadnej z zasad odpowiedzialności cywilnej notariusza, identyczna podstawa faktyczna roszczeń (naruszenie obowiązków zawodowych) oraz względy sprawiedliwości. Opowiedzenie się za jednym z reżimów mogłoby spowodować sytuację, w której notariusz odpowiadałby na łagodniejszych zasadach wobec swoich klientów niż w stosunku do osób trzecich. W tym świetle podstawą prawną do roszczeń odszkodowawczych skierowanych wobec notariusza miałby być przepis art. 443 k.c.⁴, zgodnie z którym okoliczność, że działanie lub zaniechanie, z którego szkoda wynika, stanowiło niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, nie wyłącza roszczenia o naprawienie szkody z tytułu czynu niedozwolonego, chyba że z treści istniejącego uprzednio zobowiązania wynika co innego.

Dopuszczalność zbiegu podstaw dwóch reżimów odpowiedzialności wynika ze specyfiki łacińskiego modelu notariatu, który łączy w sobie elementy publiczno – i prywatnoprawne.

Przyjęcie teorii dopuszczającej konkurencję reżimów odpowiedzialności odszkodowawczej notariusza zgodnie z art. 443 k.c.⁵ oznaczałoby radykalne zaostrzenie jej zasad. Jest to zbieg niepożądany także ze względu na zacieranie różnic pomiędzy reżimami odpowiedzialności cywilnej.

Nadto, jak wynika z literatury poświęconej zagadnieniu zbiegu odpowiedzialności, nie ma pewności co do tego, czy wybór podstawy roszczenia o naprawienie szkody będzie należał do poszkodowanych czy też do organu orzekającego w procesie.⁶ Może się wówczas okazać, że wbrew przekonaniu autora, proponowane rozwiązanie nie polepszy sytuacji poszkodowanego.⁷