Forma aktu notarialnego zastrzeżona wolą stron. Możliwość taką przewiduje art. 76 k.c.¹ Zastrzeżenie formy następuje na mocy umowy stron, co należy rozumieć bądź jako samodzielną umowę co do formy (czyste pactum de forma), bądź jako składnik (klauzulę) innej umowy (np. umowy dzierżawy, w której postanowiono, że rozwiązanie dzierżawy wymagało będzie formy aktu notarialnego). Umowa co do formy, niezależnie od tego, czy występuje jako samodzielna, czy jako klauzula innej umowy, nie wymaga formy. Umowa co do formy dotyczyć może jedynie czynności prawnych, dokonywanych między stronami umowy. Wchodzą tu w grę zarówno czynności jednostronne (np. wypowiedzenie), jak i dwustronne, a więc wszelkiego rodzaju umowy, dla których ustawa nie wymaga formy aktu notarialnego. Umowa co do formy może być w każdym czasie uchylona przez strony. Uchylenie może nastąpić także per facta concludentia. Z reguły zawarcie umowy, bez zachowania przewidzianej dla niej formy aktu notarialnego, stanowić będzie zarazem uchylenie umowy wymóg ten przewidującej. Jednak nie zawsze tak jest. Jeżeli strony zamierzały wymogowi temu uczynić zadość, udały się do notariusza celem sporządzenia aktu notarialnego, a notariusz sporządzając akt naruszył obowiązujące w tym względzie przepisy w taki sposób, że pismo przez niego sporządzone nie może być uważane za akt notarialny, wówczas nie może być mowy o uchyleniu umowy co do formy. W rezultacie zamierzona czynność prawna nie dochodzi do skutku (art. 76 zd. 1 k.c.)². Zawarcie czynności prawnej w formie aktu notarialnego ,,z woli stron” nie zawsze musi być poprzedzone zawarciem umowy odnoszącej się do formy. Może być ono wynikiem porozumienia między stronami, podjętego bezpośrednio przed dokonaniem tej czynności prawnej (np. wskutek sugestii notariusza, który ukaże stronom zalety aktu notarialnego).³